Henryk Karol Taub urodził się w 1989 roku w Strzyżowie. Był synem Samuela Tauba związanego z Wadowicami od czasu pierwszej wojny światowej. Henryk ukończył wadowickie Gimnazjum w 1916 r. Po maturze został wcielony do armii austro-węgierskiej. W jego szeregach Henryk Taub, walcząc na froncie włoskim, zdobył stopień podporucznika. W czasie wojny służył w 20 pułku obrony krajowej ze Stanisławowa, który został rozlokowany w Krakowie i w Nowym Sączu. Walczył na froncie włoskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Henryk Taub związał się z wadowickim 12 pułkiem piechoty. Jako dowódca plutonu brał udział w wojnie polsko-czechosłowackiej o Śląsk Cieszyński i Zaolzie. Wykazał się bohaterstwem w obronie dworca kolejowego w Zebrzydowicach na Śląsku Cieszyńskim. Tam też, 26 stycznia 1919 r. został raniony przez czechosłowackich żołnierzy śmiertelnie w pierś. Zmarł w szpitalu w skutek odniesionej rany płuc. Jego ciało pochowano na cmentarzu żydowskim w Orłowej (obecnie Republika Czeska). W kwietniu 1939 r. szczątki Tauba pochowano na wadowickim kirkucie, obok ojca Samuela zmarłego w 1933 r. Ponownemu pochówkowi porucznika Tauba towarzyszyła manifestacja patriotyczna oraz wojskowa oprawa.
Postanowieniem z dnia 22 października 2018 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pośmiertnie uhonorował Henryka Karola Tauba Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.